دیدم دلم گرفته هوای گریه دارم              تو این غروب غمگین دور از رفیق و یارم

دیدم دلم گرفته دنیا به این شلوغی           این همه آدم اما من کسی رو ندارم

دیدم غروبه اما نه مثل هر غروبی          پهنای آسمونو، از غم ندیده بودم ،هرگز به این شلوغی

دیدم که جاده خستس از اینکه عمری بستس

اونم تموم حرفاش یا از هجوم بارون یا از پلی شکستس

اونم تموم راهاش یا انتها نداره یا از میونه بستس

من و غروب و جاده رفتیم تا بینهایت       از دست دوری راه یکی نکرد شکایت

گم شدیم از غریبی             من و غروب و جاده

از بس هوا گرفته از بس که غم زیاده پر از غبار غم بود  هر جا نگاه می کردی

              کی داشت خبر که یک روز میرم که بر نگردم

دیدم غروبه اما نه مثل هر غروبی ...!

چرا تنهایی ؟

تو اگر می دانستی که چه دردی دارد،  خنجر از دست عزیزان خوردن

از من خسته نمی پرسیدی که چرا تنهایی

 گر که در خویش شکستیم صدایی نکنیم 

 خود بتازیم به هر درد که از دوست رسد 

 بهر بهبود ولی فکر دوایی نکنیم 

 جای پرداخت به خود بر دگران اندیشیم 

 شکوه از غیر خطاست خطایی نکنیم 

 یاور خویش بدانیم خدایاران را 

 جز به یاران خدا دوست وفایی نکنیم

 یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند 

 طلب عشق زهر بی سرو پایی نکنیم

 گر که دلتنگ از این فصل غریبانه شدیم 

 تا بهاران نرسیده است هوایی نکنیم

 گله هرگز نبود شیوه ی دلسوختگان 

 با غم خویش بسازیم و شفایی نکنیم 

 یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم 

 وقت پرپر شدنش ساز و نوایی نکنیم

 پر پروانه شکستن هنر انسان نیست 

 گر شکستیم زغفلت من و مایی نکنیم 

 و به هنگام نیایش سر سجاده ی عشق 

 جز برای دل محبوب دعایی نکنیم

 مهربانی صفت بازار عشاق خداست 

 یادمان باشد از این کار ابایی نکنیم

از دهانت که می خوانی

بوی هرزگی می آید

ببند آن گنداب هوس را

که من از تو بیزارم

وای بر من

که برای اسارتم

جهیز می برم

وبرای آزادیم

مهریه می گیرم

حالمان بد نیست غم کم می خوریم
کم که نه هرروز کم کم می خوریم
آب می خواهم سرابم می دهند
عشق می ورزم عذابم می دهند
خود نمی دانم کجا رفتم به خواب
از چه بیدارم نکردی آفتاب؟
خنجری بر قلب بیمارم زدند
بیگناهی بودم و دارم زدند
سنگ را بستند و سگ آزاد شد
یک شب داد آمد و بیداد شد
عشق آخر تیشه زد بر ریشه ام
تیشه زد بر ریشه اندیشه ام
عشق اگر این است مرتد می شوم
خوب اگر این است من بد می شوم
بس کن ای دل نابسامانی بس است
کافرم دیگر مسلمانی بس است
در عیان خلق سر در گم شدم
عاقبت آلوده مردم شدم
بعد از این با بی کسی خو می کنم
هر چه در دل داشتم رو می کنم
من نمی گویم دگر گفتن بس است
گفتن اما هیچ نشنفتن بس است
روزگارت باد شیرین شاد باش
دست کم یک شب تو هم فرهاد باش

نیستم از مردم خنجر به دست
بت برستم بت برستم بت برست
بت برستم بت برستی کار ماست
چشم مستی تحفه بازار ماست
درد می بارد چون لب تر می کنم
طالعم شوم است باور می کنم
من که با دریا تلاطم کرده ام
راه دریا را چرا گم کرده ام؟
قفل غم بر درب سلولم مزن
من خودم خوش باورم گولم مزن

من نمی گویم که خاموشم مکن
من نمی گویم فراموشم مکن
من نمی گویم که با من یار باش
من نمی گویم مرا غمخوار باش

آه ! در شهر شما یاری نبود
قصه هایم را خریداری نبود
وای ! رسم شهرتان بیداد بود
شهرتان از خون ما آباد بود
از در و دیوارتان خون می چکد
خون من فرهاد مجنون می چکد
خسته ام از قصه های شومتان
خسته از همدردی مسمومتان
این همه خنجر دل کس خون نشد
این همه لیلی کسی مجنون نشد
آسمان خالی شد از فریادتان
بیستون در حسرت فرهاد تان
کوه کندن گر نباشد بیشه ام
گویی از فرهاد دارد ریشه ام

عشق از من دورو پایم لنگ بود
قیمتش بسیارو دستم تنگ بود
گر نرفتم هر د و پایم خسته بود
تیشه گر افتاد دستم بسته بود

هیچ کس فکر م را کرد؟ نه
فکر دست تنگ ما را کرد؟ نه
هیچ کس از حال ما پرسید ؟ نه
هیچ کس اندوه ما را دید؟ نه

هیچ کس اشکی برای ما نریخت
                          هر که با ما بود از ما می گریخت

چندروزی است که حالم دیدنی است
حال من از این و آن پرسیدنی است
گاه بر روی زمین زل می زنم
گاه بر حافظ تفأل می زنم
حافظ دیوانه فالم را گرفت
یک غزل آمد که حالم را گرفت:
*ما ز یاران چشم یاری داشتیم
                                      خود غلط بود آنچه می بنداشتیم*

عجب صبری خدا دارد.
اگر من جای او بودم ، همان یک لحظه اول ، كه اول ظلم را میدیدم از مخلوق بی وجدان ، جهان را با همه زیبائی و زشتی به روی یکدگر ویرانه میکردم.

عجب صبری خدا دارد.
اگر من جای او بودم ، که میدیدم یکی عریان و لرزان ، دیگری پوشیده از صد جامه رنگین ، زمین و آسمان را ، واژگون مستانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد !
اگر من جای او بودم . برای خاطر تنها یكی مجنون صحرا گرد بی سامان ، هزاران لیلی ناز آفرین را كو به كو ، آواره و دیوانه میكردم .

عجب صبری خدا دارد.
اگر من جای او بودم ، که در همسایه صدها گرسنه ، چند بزمی گرم عیش و نوش میدیدم ، نخستین نعره مستانه را خاموش آندم ، بر لب پیمانه می کردم.

                                    عجب صبری خدا دارد.
اگر من جای او بودم ، نه طاعت میپذیرفتم ، نه گوش از بهر استغفار این بیداد گرها تیز کرده ، پاره پاره از کف زاهد نمایان ، تسبیح صد دانه میکردم.

                                    عجب صبری خدا دارد.
اگر من جای او بودم ، بگرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان ، سراپای وجود بی وفا معشوق را ، پروانه میکردم.

عجب صبری خدا دارد.
اگر من جای او بودم ، به عرش کبریائی ، با همه صبر خدائی ، تا که میدیدم عزیز نا بجائی ناز ، برگی ناروا گردیده خواهی می فروشد.
گردش این چرخ را وارونه بی صبرانه می کردم.

                                 عجب صبری خدا دارد.
چرا من جای او باشم.
همین بهتر که او خود جای خود بنشیند و تاب تماشای تمام زشتکاری های این مخلوق را دارد.
وگرنه من به جای او چه بودم.
یک نفس کی عادلانه سازشی با جاهل و فرزانه می کردم

سخت است درد خود رااز دیگران شنیدن

از عاشقی نگفتن از عشق دل بریدن

سخت است از پرستو پرواز  را گرفتن

یک تکه از جهان را بر دوش خود کشیدن

سخت است از ستاره با نور ماه گفتن

از پود دل گسستن در تار دل تنیدن

سخت است با شقایق از کوچ لاله گفتن

با لاله ها نشستن با قاصدک پریدن

سخت است مهربانی از اشنا ندیدن

یکبار دل سپردن صد بار دل بریدن

مرگ او را از كجا باور كنم؟

صحبت از پژمردن یك برگ نیست
وای! جنگل را بیابان می كنند
دست خون آلود را در پیش چشم خلق پنهان می كنند
هیچ حیوانی به حیوانی نمی‌دارد روا
آنچه این نامردمان با جان انسان می كنند

صحبت از پژمردن یك برگ نیست

فرض كن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست
فرض كن یك شاخه گل هم در جهان هرگز نرست
فرض كن جنگل بیابان بود از روز نخست
در كویری سوت و كور
در میان مردمی با این مصیبت‌ها صبور

صحبت از مرگ محبت، مرگ عشق
                                        

                                         ..... گفتگو از مرگ انسانیت است

 همان روزی كه دست حضرت «قابیل»
گشت آلوده به خون حضرت «هابیل»
از همان روزی كه فرزندان «آدم»
- صدر پیغام آوران حضرت باری تعالی -
زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید

آدمیت مُرد
گرچه آدم زنده بود

از همان روزی كه «یوسف» را برادرها به چاه انداختند
از همان روزی كه با شلاق و خون دیوار چین را ساختند

آدمیت مرده بود

بعد دنیا هی پر از آدم شد و این آسیاب
گشت و گشت
قرن‌ها از مرگ آدم هم گذشت
ای دریغ، آدمیت بر نگشت

قرن ما
روزگار مرگ انسانیت است
سینه‌ی دنیا ز خوبی‌ها تهی است
صحبت از آزادگی، پاكی، مروت ابلهی است
صحبت از موسا و عیسا و محمد نابجاست
قرن موسی چمبه‌ها است

همه روزه، روزه بودن همه شب نمازكردن

همه ساله حج نمودن سفرحجازكردن

شب جمعه ها نخفتن طلب نیاز كردن

زوجودبی نیازش طلب نیاز كردن

به مساجد و معابد همه اعتكاف جستن

زمناهی وملاهی همه احترازكردن

زمدینه تا به كعبه سروپابرهنه رفتن

دولب ازبرای لبیك به وظیفه بازكردن

 به خداكه هیج یك را ثمرآنقدرنباشد

 كه به روی ناامیدی دربسته بازكردن

به یاد آرزوهایی که می میرند سکوت می کنم

که این سکوت

              بلندترین فریاد من است....

شب سردی است، و من افسرده. راه دوری است، و پایی خسته. تیرگی هست و چراغی مرده. *** می كنم، تنها، از جاده عبور: دور ماندند ز من آدم ها. سایه ای از سر دیوار گذشت، غمی افروز مرا بر غم ها. *** فكر تاریكی و این ویرانی بی خبر آمد تا با دل من قصه ها ساز كند پنهانی. *** نیست رنگی كه بگوید با من اندكی صبر، سحر نزدیك است. هر دم این بانگ بر آرم از دل: وای، این شب چقدر تاریك است! *** خنده ای كو كه به دل انگیزم؟ قطره ای كو كه به دریا ریزم؟ صخره ای كو كه بدان آویزم؟ *** مثل این است كه شب نمناك است. دیگران را هم غم هست به دل، غم من، لیك، غمی غمناک است 

تا که بودیم نبودیم کسی

کشت ما را غم بی هم نفسی

تا که رفتیم همه یار شدند

خفته ایم و همه بیدار شدند

قدر آیینه بدانیم چو هست

نه در آن وقت که اقبال شکست

میشه مرگ گل یاس رو فراموش کرد .
میشه پژمردن گلهای عقاقی رو فراموش کرد .
میشه جوونی از دست رفته رو فراموش کرد.
اما هیچ وقت...
نمیشه صدای قلبی که با سنگ بهترین کٌست شکسته رو فراموش کرد.

خنده تلخ من از گریه غم انگیز تر است ...
کارم از گریه گذشته که چنین می خندم. 

خوب رویان جهان رحم ندارد دلشان ...
باید از جان گذرد هرکه شود عاشقشان...
رز اول که سرشتند از گل پیکرشان...
سنگی اندر گلشان بود ، همان شد دلشان...

           
گر خواهی نیک بختی یکدل ویکرنگ باش
 قالی از چند رنگ بودن زیرپاافتاده است 

هزاره های گمشده (درباره ی داریوش)

داریوش با ترانه ی (عهد شکسته) پا به عرصه ی خوانندگی نهاد و در گروه 6 و 8 مشغول به کار شد. از ترانه های این گروه (چه خوبه آدم همیشه) و (شیطنت از چشم سیات می ریزه) را می توان نام برد و بعد از مدتی داریوش و کیوان از این گروه جدا شدند و با ترانه های ((به من نگو دوست دارم)) ((باورم نمیشه)) و ((تنگه غروبه)) به اوج رسیدند

داریوش علاوه بر خوانندگی در عرصه ی بازیگری نیز فعال بود و با دو فیلم ((فریاد زیر آب)) و ((یاران)) به شهرت این خواننده افزوده شد.

به دلیل خواندن ترانه ی ((بوی خوب گندم)) که برای فیلمی به نام ((زیر پوست شهر)) ساخته شده بود داریوش و شهیار قنبری (شاعر) دستگیر و راهی اوین شدند که خاطره ی بدی برای این خواننده ی بزرگ به جا گذاشت که در دو ترانه ی خود از این ترانه یاد کرد. در ترانه ی صلیب صدا در بیت (در عذاب تشنگی گم حسرت من بوی گندم) و در ترانه ی جنگل بی زمین در آخرین آلبومش (راه من) که می گوید: تمام حسرت من بوی گندم بود. و باز هم با ترانه ی بن بست داریوش و ایرج جنتی عطایی دستگیر و زندانی شدند که پس از رهایی ساواک این دو هنرمند را مجبور به ساخت ترانه ای برای دولت کردند به نام ((رسول رستاخیز)) و ((طلایه دار)) که باز هم گلایه ای پنهان در ترانه پیدا بود (ای که این شب زده رو به سپیده می بری).

و اما داستان اسیدپاشی مریم بر روی داریوش. مریم که یکی از علاقمندان به داریوش بود در شبی که داریوش در کافه جزیره مشغول به خواندن بود با اینکه داریوش به نگهبان سپرده بود که این زن را راه ندهند خود را به شکل دیگری درآورد و با گول زدن راننده ی آژانس خود را به کافه جزیره رساند. مریم وقتی اسید بر روی صورت داریوش پاشید خوشبختانه از آنجا که داریوش با کت و شلوار در صحنه حاضر بود زیاد آسیبی به او نرسید ولی قسمتی از ریش و گوش و گردن او سوخت و بعد از آن سانحه ترانه ی نفرین نامه که گلایه ای از خود بود را خواند و بعد از انقلاب راهی غربت شد و آنجا مشغول به کار شد.

داریوش در غربت دچار اعتیاد شد و با ترانه ی رو می کنم به آینه به اوج اعتیادش رسید. بعد از چندی در سال 80 با کمک خدا اعتیاد خود را ترک کرد و آلبوم دوباره می سازمت وطن را ارائه داد و با پرستار خود (ونوس) ازدواج کرد. اما از آلبوم صفر چه خبر؟ آلبومی که قرار بود بعد از دوباره می سازمت وطن ارائه شود و ترانه هایی که دارای آلبوم نیستند در این آلبوم باشد مانند (عهد شکسته) (مهمان ناخوانده) (نیاز) اما هنوز خبری نیست. داریوش یک برنامه برای اعتیاد در شبکه ی (NITV)  دارد که ساعت 12 ظهر یکشنبه پخش می شود به نام آینه.

 

 

 

نکنذ    گرم مرا مستی شبهای بهار
که دلی سردترازصبح زمستان دارم 

جور استادوجفای پدرم پیش و پس است
حالت طفل گریزان ز دبستان دارم

ادامه مطلب

مرگ امد و اینک راه نفس گرفت
کین جهان هرچه داد به من باز پس گرفت
حال ایا خدا  کریم است و بخشنده؟ 

خداوندا . اگر روزی تو از عرشت به زیر ائی

لباس فقر پوشی و غرورت را برای لقمه ای نان

زیر پای نامردان بینی . زمین و آسمان را کفر میگوی نمیگوئی؟

خداوندااگر روزی بشر گردی ز حال ما با خبر گردی

پشیمان میشوی از قصه خلقت از این بودن از این بیعت

دگر باره زمین و آسمان را کفر میگوی نمیگوئی؟

زنذگی کردن من مردن تدریجی بود            آن که جان کند تنم عمر حسابش کردم

ادامه مطلب